Johnny Depp

Günde altı paket sigara içen, bu yüzden Hollywood stüdyolarına alınmayan, paparazzi döven, otel odalarını yakıp yıktığı için dava edilen, manken avcısı, uyuşturucu bağımlısı, rock tutkunu asi çocuğun, sistem tarafından kabul görmesinin öyküsüdür.

9 Haziran 1963’te Kentucky’de garson Betty Sue ve mühendis John’un dört çocuğundan en küçüğü olarak doğdu. Babasının işi nedeniyle sürekli seyahat ediyorlardı. O kadar ki 15’ine geldiğinde tam 20 ev değiştirmişti Johnny. Bugün sorulduğunda çocukluk ve ev kavramına dair kafasında hiçbir resim olmadığını söylemesinin sebebi bu taşınmalardır. Anne ve babasının boşanmasından sonra manevi destek almak için Betty Sue’nun küçük oğlu Johnny’nin çok üstüne düşmesi de onu yıpratmıştı, bir bakıma.

NICOLAS CAGE OLMASA OYUNCU OLMAYABİLİRDİ

Hayatta ne olmak istemediğini bilmek, hiçbir şey bilmemekten daha kötüymüş meğerse. O, her gün saat 17.30’da evine gelmek, köpeğinin başını okşadıktan sonra, iki çeşit sebzeden oluşan akşam yemeğinin başına oturmak istemiyordu. Ama bunun için ne yapabilirdi?

Okulu bıraktı ve kurduğu Kids adlı müzik grubuyla Los Angeles’a taşındı. 20 yaşındaydı. Eğitimi yoktu, grupla işler iyi gitmiyordu. Önce bir benzincide çalıştı, sonra telefonda tükenmezkalem satmaya başladı. Bu sırada Hollywood filmlerinde makyözlük yapan Lori Allison’la tanıştı. Kısa süre sonra evlendiler ve aynı hızla boşandılar. Ama Allison’un onun hayatındaki yeri büyük, çünkü belki de onun oyuncu olmasını sağlayan kişi o.

Lori, bir gün onu arkadaşı Nicolas Cage’le tanıştırdı, o da Depp’e, yüzünün güzel olduğunu ve oyunculuğu denemesi gerektiğini söyleyip menajerine haber verdi. Wes Craven’ın "Elm Sokağı’nda Kabus" filminde küçük bir rolle başladı oyunculuk kariyeri. Sadece kirasını ödeyebilmek için, neredeyse tesadüfen.

Ardından gençlik suçlarını araştıran bir polisi canlandırdığı 21 Jump Street adlı TV dizisini yapmayı kabul etti. Dizinin dört sene süreceğini ve ona genç kızların sevgilisi unvanını getireceğini bilseydi hayatta kabul etmezdi. Kendisini Hollywood kasabında satılan bir et parçası, dergilerle dağıtılan aptal posterler gibi hissediyordu.

1990’da dizi yapımcılarıyla yaptığı kontrat sona erdiğinde, sinirden iyice alkole sarılmıştı. Bağımsız kült yönetmen John Waters’ın Cry Baby adlı filmi, yakışıklı çocuk imajını silmek ve kendi deyimiyle yaratıcılığına özgürlük kazandırmak için imdadına yetişti. Artık az izlenen filmlerin, garip rollerin huysuz ve isyankár adamı olarak tanınmaya başlayacaktı.

Aynı yıl menajeri ona bir senaryo getirdi. Senaryoda, mahallesindeki gençlerle uyum sağlayamayan, kayıp bir genci anlatıyordu. Bu benim, diye düşündü. Beni anlatıyor bu film, oynamalıyım. Burton’la bir kafede buluştu. 6 fincan kahve içtikten sonra hafif bir kalp çarpıntısıyla kafeden ayrılırken Burton’ı yeterince etkileyemediğini düşündü. Çünkü ayrılırken elini sıkan Burton, ona sadece "Tanıştığımıza memnun oldum Johnny" demişti. Bu kesinlikle kaybedenlerin duyacağı bir hoşçakaldı.

İki hafta sonra, tam da ümidi kesmişken telefon çaldı. Alo, dedi Johnny. Karşıdaki ses sadece şu cümleyi kurdu ve kapattı: "Merhaba, ben Tim, sen de Edward Scissorshand’sin." O anda kendisini Nelson Mandela gibi hissetti. İnsanlık ve kendisi için iyi, büyük bir şeyler yapmak üzereydi sanki. Bu film, Tim Burton ve Depp arasındaki dostluğun da başlangıcı oldu. Depp, daha sonra yönetmen Burton’un bir çok filminde oynadı: Ed Wood, Charlie’nin Çikolata Fabrikası, Ölü Gelin...

Fransız aktris ve model Vanessa Paradis’yle böyle tanıştıktan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı gerçekten. Uyuşturucuyu bıraktı, sigara ve alkolü azalttı. En önemlisi bir kız, bir oğlan iki çocuk babası oldu. Artık nefret ettiği Oscar törenlerine katılıyor, hatta smokin benzeri kıyafetler giyiyordu.

Yıllar 90’ların sonunu gösteriyordu ki, alışıldık Depp filmleri yerini büyük kitlelerin izlediği box-office filmlerine bıraktı. Sleepy Hollow (Hayalet Süvari), Ninth Gate (Dokuzuncu Kapı) ve Karındeşen Jack’i yakalamakla görevlendirilen absent bağımlısı dedektifi canlandırdığı From Hell (Cehennemden Gelen), bunlar arasındaydı. Desperado serisinin devamı olan "Bir Zamanlar Meksika’da" adlı filmde de müthiş bir tetikçi portresi çizmişti. Tahmin edersiniz ki, Antonio Banderas ve Salma Hayek’in peşindeydi.

Tabii bunların hiçbiri, Johnny Depp’teki kariyer ve hayat görüşü değişimini anlatmak için yeterli kanıt değil.

Her şey 2003’te çektiği Karayip Korsanları filmiyle değişti. Filmin vizyona girdiği 2003 yazında, eleştirenlerin hepsi önce şoka uğradı, sonra da utançlarından büyük ihtimalle öldü. Çünkü film gişe rekoru kırmıştı ve tek konuşulan şey, Johnny Depp’in muhteşem rolüydü. Bu rolle Oscar’a En İyi Erkek Oyuncu dalında aday bile oldu.

Hiç vakit kaybetmeden filmin ikincisi ve üçüncüsü için anlaşma imzaladılar Depp’le tabii. Bu anlaşmadan, Depp’in 37 milyon dolar aldığı söylentileri dolaşıyor ama yapımcıların bundan pişman olduğu söylenemez. Çünkü serinin ikincisi olan "Karayip Korsanları: Ölü Adamın Sandığı" gösterime girdiği ilk üç günde 132 milyon dolar hasılat yaptı.

Bütün bu başarısının ardından, keyfini kaçıran tek şey, onu eski haliyle, acayip filmlerin dışlanmış, hasta ruhlu rollerinde sevenleri kaybediyor olma ihtimali. Ben satılmadım, diyor o yüzden. "Artık 43 yaşına geldim, biraz çocuklarımın eğleneceği filmler yapmak istedim sadece." Şahane bir oyun çıkarıp, dünyanın her yerinde heyecanla beklenen bir film starı olup, özür dilemek zorunda kalmak da fena bir şey olsa gerek.